தமிழ்நாட்டுச் செய்திகள்

மதுரை மீனாட்சி கோயில் - உருவாக்கம்

September 21 , 2026 15 hrs 0 min 35 0

17 வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட, அடுத்தடுத்து வந்த வம்சங்களால் கட்டப்பட்டு விரிவாக்கப்பட்ட மீனாட்சி-சுந்தரேஸ்வரர் கோயில், இந்தியாவின் கட்டிடக்கலை அற்புதங்களில் ஒன்றாகும்.
இக்கோயில், அதன் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு மற்றும் வடக்கு நுழைவாயில்களில் உள்ள நான்கு பிரம்மாண்டமான ராஜகோபுரங்கள் உட்பட 14 கோபுரங்களைக் கொண்டு உள்ளது; சுந்தரேஸ்வரர் மற்றும் மீனாட்சியின் கருவறைகளுக்கு மேலே தங்க முலாம் பூசப்பட்ட விமானங்கள்; புகழ்பெற்ற தங்கத் தாமரைக் குளம்; மற்றும் அற்புதமான மண்டபங்களின் தொடர் ஆகியவையும் இங்கு உள்ளன.
கருங்கற்களால் கட்டப்பட்ட இந்த மண்டபங்கள், மாபெரும் தூண்களால் தாங்கப்பட்டு, மனித உருவ அளவிலான சிற்பங்கள், நுணுக்கமான சிற்ப வேலைப்பாடுகள், புடைப்புச் சிற்பங்கள், சுவரோவியங்கள் மற்றும் மிக முக்கியமாக, கல்வெட்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்களாகும்.
அதே அளவு கவனத்தை ஈர்ப்பது, சுந்தரேஸ்வரரின் கருவறைக்கு மேலே உள்ள இந்திர விமானமாகும், இது வெள்ளி முலாம் பூசப்பட்ட எட்டு யானைச் சிற்பங்களால் தாங்கி நிற்கிறது.
சோழர்கள், பாண்டியர்கள், விஜயநகர ஆட்சியாளர்கள் மற்றும் நாயக்கர்கள் மீனாட்சி-சுந்தரேஸ்வரர் கோயிலை ஒரு அற்புதமான வளாகமாக மாற்றுவதற்குப் பங்களித்தனர்.
கோயிலின் இறுதிக்கட்ட மாபெரும் கட்டடக்கலை விரிவாக்கத்திற்குத் தலைமை தாங்கிய நாயக்கர்கள், மிகவும் புலப்படும் முத்திரையைப் பதித்தனர்.
அந்த வம்சத்தின் நிறுவனரான விஸ்வநாத நாயக்கர், திருமலை நாயக்கர் மற்றும் ராணி மங்கம்மாள் ஆகியோர் கோயிலைப் புதுப்பித்து விரிவுபடுத்தினர்; பல மண்டபங்களைக் கட்டி, யாளிகள் மற்றும் மனித உருவங்களைக் கொண்ட தனித்துவமான கலப்புத் தூண்களை அறிமுகப்படுத்தினர்.
இருப்பினும், சோழர்களின் பங்களிப்புகளைப் பதிவு செய்யும் கல்வெட்டுகள், பிற்கால நாயக்கர் காலப் புனரமைப்புகளின் போது அழிந்துபோயின.
சோழர்களுக்கும் பாண்டியர்களுக்கும் இடையே சுமார் 200 ஆண்டுகள் கடும் பகை நிலவியது.
இக்கோயிலின் மிக முக்கியமான சிறப்பம்சங்களில் ஒன்று அதன் மண்டபங்கள் ஆகும் — அஷ்ட சக்தி, மீனாட்சி நாயக், முதலிப் பிள்ளை, ஊஞ்சல், வீரப்ப நாயக், வீர வசந்த ராயர், கல்யாண, 16-தூண், 1000-தூண், சங்கத்தார், 63-நாயன்மார், நாகர மற்றும் புது மண்டபங்கள்.
கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள அஷ்ட சக்தி மண்டபம், கோயிலின் பிரதான நுழைவாயிலாக விளங்குகிறது.
துவாரபாலகிகள் மற்றும் சக்தியின் எட்டு வடிவங்களின் சிற்பங்கள் இங்கு இடம்பெற்றுள்ளதோடு, இந்த மண்டபத்தைக் கட்டிய திருமலை நாயக் மற்றும் அவரது இரு மனைவிகளான ருத்ரபதி அம்மாள், தோனி அம்மாள் ஆகியோரின் சிற்பங்களும் இங்கு உள்ளன.
தமிழகத்தில் சக்தி வழிபாடு கோலோச்சிய காலத்தில் இந்த மண்டபம் கட்டப்பட்டது.
இந்தக் கோயிலைத் தவிர, அஷ்ட சக்திக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மண்டபத்தைக் கொண்ட வேறு எந்தக் கோயிலும் இல்லை. வடக்குப் பிரகாரத்தில் உள்ள தூண்களில், பனை ஓலைச் சுவடிகளையும் எழுத்தாணியையும் ஏந்தியபடி இருக்கும் சங்க காலக் கவிஞர்களின் நுணுக்கமான கல் சிற்பங்கள் உள்ளன.
மேலும், இந்தப் பிரகாரத்தைக் கட்டிய விஸ்வநாத நாயக் மற்றும் பெருமாள் ஆகியோரின் சிற்பங்களும் இங்கு இடம்பெற்றுள்ளன.
குளத்தின் மேற்குப் பகுதியில், 1653-ஆம் ஆண்டில் செட்டியப்ப நாயக்கரால் கட்டப்பட்ட ஊஞ்சல் மண்டபம் அமைந்துள்ளது.
அதன் கூரையும் சுவர்களும், ராணி மங்கம்மாளின் ஆட்சிக் காலத்தில் உருவாக்கப் பட்ட நேர்த்தியான சுவரோவியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.
மீனாட்சி அம்மனின் கருவறை, கி.பி. 12 ஆம் நூற்றாண்டில் குலசேகர பாண்டியனின் ஆட்சிக் காலத்தில் கட்டப்பட்டது.
அது வரை, மீனாட்சிக்குத் தனி சன்னதி இருக்கவில்லை.
கி.பி. 7 ஆம் நூற்றாண்டில், புகழ்பெற்ற சைவப் புனிதரான திருஞானசம்பந்தர் வருகை தந்து, தெய்வத்தைப் போற்றிப் பாடல்கள் (தேவாரம்) பாடியபோது, மீனாட்சிக்குத் தனி சன்னதி இருக்கவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக, சம்பந்தர் சொக்கர் அல்லது சிவனை அழைத்த பெயரான ஆலவாய் அண்ணாலின் கருவறையில், மீன் போன்ற கண்களை உடைய அங்கயர்க்கன்னியின் சிலை நிறுவப்பட்டது.
இக்கோயில் சுமார் 1,800 ஆண்டுகள் பழமையானது என்று நம்பப்படுகிறது.
மதுரை காஞ்சி மற்றும் புறநானூறு போன்ற சங்க கால நூல்களும், சங்கத்திற்குப் பிந்தைய பரிபாடலும் மதுரையில் ஒரு சிவன் கோயில் இருந்ததைக் குறிப்பிட்டாலும், தற்போதைய மீனாட்சி-சுந்தரேஸ்வரர் கோயிலைப் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடவில்லை.
சங்க காலம் கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை நிலவியது.
சம்பந்தர்தான், தனது மதுரைப் பதிகங்களில், இக்கோயிலின் கட்டடக்கலை அமைப்பு, வைகை ஆற்றின் தென்கரையில் அதன் அமைவிடம், மற்றும் நீண்ட சுற்றுச்சுவர் (நீள மதில்) ஆகியவற்றை விவரிக்கிறார்.
மேலும், பாண்டிய மன்னன் நின்ரசீர் நெடுமாறன், அவனது அரசி மாங்கையர்க்கரசி மற்றும் அவனது மந்திரி குலச்சிராயர் ஆகியோர் ஆலவாய் அண்ணாள் சன்னதியில் வழிபட்டதைப் பற்றியும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.
சம்பந்தரின் சமகாலத்தவரும், மற்றொரு போற்றப்படும் சைவப் புனிதருமான திருநாவுக்கரசர் என்ற அப்பரும், இக்கோயிலைப் பற்றிப் பல பதிகங்களைப் பாடியுள்ளார்.
அதன் பிரம்மாண்டமான கட்டடக்கலையைப் பாராட்ட, சுந்தரேஸ்வரர் சன்னதிக்கு எதிரே உள்ள கம்பத்தடி மண்டபத்தைப் பற்றியும் குறிப்பிட வேண்டும்.
இது 1870-ஆம் ஆண்டில் நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார்கள் அல்லது நகரத்தார்களால் கட்டப்பட்டது.
இந்தத் தூண்களில் சிவபெருமானின் அனுக்கிரகம், சம்ஹாரம் மற்றும் நிருத்தம் ஆகிய அம்சங்களைக் குறிக்கும் 25 சிற்பங்கள் உள்ளன.
அவற்றின் சிற்பக்கலை, நாயக்கர் காலச் சிற்பங்களிலிருந்து வேறுபட்டது.
கம்பத்தடி சிற்பங்கள் அதிக ஆபரண வேலைப்பாடுகளுடன், பிளவுபட்ட கன்னங்கள், கத்தி போன்ற கூர்மையான கால் எலும்புகள் மற்றும் புடைத்த முழங்கால் மூட்டுகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளன.
1311-ஆம் ஆண்டில் மாலிக் காபூர், 1314-ஆம் ஆண்டில் குஸ்ரூ கான் மற்றும் 1323-ஆம் ஆண்டில் உலுங் கான் ஆகியோரின் மூன்று டெல்லி சுல்தானியப் படையெடுப்புகளால் இக்கோயில் பெரும் பாதிப்புக்குள்ளானது.
மேற்கு ராஜகோபுரத்தைக் கட்டிய பராக்கிரம பாண்டியர், படையெடுத்து வந்தவர்களை வீரத்துடன் எதிர்த்துப் போரிட்டார், ஆனால் மூன்றாவது படையெடுப்பின் போது காளையார் கோவிலுக்குத் தப்பி ஓடி விட்டார்.
படையெடுப்பாளர்கள் மதுரை, ஸ்ரீரங்கம் மற்றும் சிதம்பரம் கோயில்களைச் சூறையாடினர்.
மீனாட்சி-சுந்தரேஸ்வரர் கோயில் 1323 முதல் 1371 ஆம் ஆண்டு வரை 48 ஆண்டுகள் மூடப்பட்டது.
விஜயநகரப் படைத் தளபதி குமார கம்பண்ணா 1378-ஆம் ஆண்டில் மதுரைக்கு வந்து படையெடுப்பாளர்களை விரட்டியடித்தார்.
இதில் மதுரை விடுவிக்கப்பட்டதுடன், கோயிலில் வழிபாடும் புத்துயிர் பெற்றது.